โรคซึมเศร้าเป็นโรคหนึ่งซึ่งสามารถเกิดขึ้นได้ในช่วงชีวิตของคนเรา
\nเหมือนกับโรคทางกายอื่นๆ เช่น เบาหวาน ความดันโลหิตสูง
\nรู้สึกเศร้าใจ หม่นหมอง หงุดหงิด หรือรู้สึกกังวลใจ ไม่สบายใจ
\nขาดความสนใจต่อสิ่งแวดล้อมรอบข้าง หรือสิ่งที่เคยให้ความสนุกสนานในอดีต
\nน้ำหนักลดลง หรือเพิ่มขึ้น ความอยากอาหารเปลี่ยนแปลงไป
\nนอนไม่หลับ หรือนอนมากเกินกว่าปกติ <\/p>\n
รู้สึกผิด สิ้นหวัง หรือรู้สึกว่าตนเองไร้ค่า
\nไม่มีสมาธิ ไม่สามารถตัดสินใจเองได้ ความจำแย่ลง
\nอ่อนเพลีย เมื่อยล้า ไม่มีเรี่ยวแรง
\nกระวนกระวาย ไม่อยากทำกิจกรรมใดๆ
\nคิดถึงแต่ความตาย และอยากที่จะฆ่าตัวตาย<\/p>\n
ถ้าหากคุณมีอาการเช่นนี้หลายข้อ เป็นเวลามากกว่า 2 สัปดาห์ คุณอาจจะกำลังเป็นโรคซึมเศร้า<\/p>\n
โรคซึมเศร้าเป็นโรคหนึ่งซึ่งสามารถเกิดขึ้นได้ในช่วงชีวิตของคนเรา
\nเหมือนกับโรคทางกายอื่นๆ เช่น เบาหวาน ความดันโลหิตสูง
\nการเป็นโรคซึมเศร้าไม่ได้หมายความว่า ผู้ที่เป็นนั้นจะเป็นคนอ่อนแอ
\nล้มเหลว หรือไม่มีความสามารถ แต่เป็นเพียงการเจ็บป่วยอย่างหนึ่ง
\nเกิดได้ทั้งมีสาเหตุ เช่น การสูญเสีย การหย่าร้าง ความผิดหวัง
\nและเกิดได้เองโดยไม่มีสาเหตุใดๆ ซึ่งในปัจจุบันโรคนี้สามารถรักษาหายได้ด้วยการใช้ยา
\nการรักษาทางจิตใจ หรือทั้งสองอย่างรวมกัน<\/p>\n
สาเหตุของโรคซึมเศร้า<\/p>\n
หากมีประวัติการเจ็บป่วยโรคนี้ในญาติของท่าน ก็เพิ่มการป่วยโรคนี้กับสมาชิกอื่นในบ้าน
\nแต่ก็มิได้หมายความว่า จะเป็นกันทุกคน ปัจจัยที่กระตุ้นให้คนที่มีปัจจัยเสี่ยงเหล่านี้
\nมีโอกาสเกิดอาการก็คือ ความเครียด แต่ทั้งนี้คนที่ไม่มีญาติเคยป่วยก็อาจเกิดเป็นโรคนี้ได้ มักพบว่าผู้ป่วยโรคนี้จะมีความผิดปกติของระดับสารเคมี ที่เซลล์สมองสร้างขึ้น
\nเพื่อรักษาสมดุลย์ของอารมณ์<\/p>\n
สภาพจิตใจที่เกิดจากการเลี้ยงดูก็เป็นปัจจัยที่เสี่ยงอีกประการหนึ่ง
\nต่อการเกิดโรคซึมเศร้าเช่นกัน คนที่ขาดความภูมิใจในตนเองมองตนเอง
\nและโลกที่เขาอยู่ในแง่ลบตลอดเวลา หรือเครียดง่าย
\nเมื่อเจอกับมรสุมชีวิต ล้วนทำให้เขาเหล่านั้นมีโอกาสป่วยง่ายขึ้น<\/p>\n
นอกจากนี้ หากชีวิตพบกับการสูญเสียครั้งใหญ่ต้องเจ็บป่วยเรื้อรัง
\nความสัมพันธ์กับคนใกล้ชิดไม่ราบรื่น หรือต้องมีการเปลี่ยนแปลงใน
\nทางที่ไม่ปรารถนา ก็อาจกระตุ้นให้โรคซึมเศร้ากำเริบได้
\nสาเหตุที่จะกระตุ้นการเกิดโรคซึมเศร้าที่พบบ่อยก็คือ
\nการมีทั้งความเสี่ยงทางพันธุกรรม ทางสภาพจิตใจ
\nประจวบกับการเผชิญกับสถานการณ์เลวร้าย ร่วมกันทั้ง 3 ปัจจัย<\/p>\n
การรักษา<\/p>\n
โรคซึมเศร้า สามารถรักษาให้หายได้ด้วยวิธีการรักษาทางจิตใจ
\nและการรักษาด้วยยาหลายชนิด โดยที่แต่ละคนอาจตอบสนอง
\nต่อการรักษาแต่ละชนิดไม่เท่ากัน บางคนอาจต้องการการรักษาหลายอย่างร่วมกัน การรับประทานยาจะทำให้อาการของโรคดีขึ้นเร็ว
\nในขณะที่การรักษาทางจิตใจจะช่วยให้คุณเหมือนมี “ภูมิคุ้มกัน” สามารถต่อสู้กับปัญหาที่จะย่างกรายเข้ามาได้ดีกว่าเดิม
\nส่วนใหญ่แล้วการรักษาโรคซึมเศร้าไม่จำเป็นต้องมา
\nนอนรักษาในโรงพยาบาลแต่อย่างไร<\/p>\n
เมื่ออาการของโรครุนแรง จนอาจมีอันตรายจากการพยายามฆ่าตัวตาย
\nหรือผู้ป่วยไม่สามารถกินยาได้ หรือไม่ตอบสนองต่อการรักษาด้วยยา
\nอาจให้การรักษาด้วยไฟฟ้า แต่จะใช้ในกรณีที่จำเป็นจริงๆเท่านั้น <\/p>\n
ยารักษาโรคซึมเศร้า<\/p>\n
ในปัจจุบันยารักษาโรคซึมเศร้าแบ่งออกได้หลายกลุ่ม
\nตามลักษณะโครงสร้างทางเคมีและวิธีการออกฤทธิ์ คือ
\nกลุ่ม tricyclic (คือยาที่มีโครงสร้างทางเคมีสามวง)
\nกลุ่ม monoamine oxidase inhibitors เรียกย่อๆ ว่า MAOI
\nและกลุ่มสุดท้ายคือยากลุ่มใหม่ชื่อ SSRI (serotonin-specific reuptake inhibitor) ซึ่งแต่ละกลุ่มมีข้อดีข้อเสียต่างกัน แต่ประสิทธิภาพการรักษาเท่าเทียมกัน
\nแพทย์อาจเริ่มจ่ายยากลุ่มใดแก่ผู้ป่วย ก่อนก็ได้เพื่อดูผลตอบสนอง
\nเนื่องจากเราไม่อาจทราบก่อนได้เลยว่า ผู้ป่วยคนใดจะ”ถูก”กับยาชนิดใด แล้วแพทย์จะค่อยๆปรับขนาดยาให้เหมาะสมกับอาการต่อไป<\/p>\n
ยารักษาโรคซึมเศร้าออกฤทธิ์โดยปรับระดับสารเคมีในสมองให้สมดุลย์
\nเป็นการรักษาโรคโดยตรง มิใช่เป็นเพียงยาที่ทำให้ง่วงหลับ
\nจะได้ไม่ต้องคิดมากเช่นที่คนมักเข้าใจผิดกัน<\/p>\n
ผู้ป่วยส่วนใหญ่ มักต้องการหยุดกินยาเร็วกว่าที่ควรเป็น
\nข้อสำคัญและพึงปฏิบัติที่สุดก็คือ การกินยาอย่างต่อเนื่อง
\nจนกว่าแพทย์จะบอกให้ท่านหยุด ถึงแม้ว่าจะรู้สึกดึขึ้นแล้วก็ตาม
\nยาบางตัวต้องค่อยๆลดขนาดลง เพื่อให้โอกาสร่างกายปรับตัว<\/p>\n
ไม่ต้องกังวลว่า ยารักษาโรคซึมเศร้าเป็นยาที่กินแล้วติดหยุดยาไม่ได้
\nอย่างไรก็ตาม ก็เช่นเดียวกับการรักษาโรคอื่นๆ
\nแพทย์อาจให้ตรวจวัดระดับยาให้ถูกต้องกับอาการเป็นระยะๆ<\/p>\n
สิ่งที่คุณหลีกเลี่ยงก็คือ การซื้อยากินเองจากร้านขายยา ยืมยาจากเพื่อน หรือกินยาจากแพทย์ท่านอื่นปนกับโรคซึมเศร้า โดยไม่ได้ปรึกษาแพทย์ของท่านก่อน เช่นเดียวกับแพทย์คนอื่นหรือหมอฟันด้วยว่า ท่านกำลังกินยารักษาโรคซึมเศร้าอยู่
\nอย่าวางใจว่า เป็นแค่ยาพื้นบ้านธรรมดา คงไม่ก่อให้เกิดผลข้างเคียงอะไรร้ายแรง
\nการดื่มอัลกอฮอล์จากเหล้า เบียร์ หรือไวน์ จะลดประสิทธิภาพของยาลง<\/p>\n
ยานอนหลับหรือยาลดความกังวล ไม่ใช่ยาที่สามารถรักษาโรคซึมเศร้าได้โดยลำพัง
\nอย่างที่กล่าวแล้ว แม้ว่าบางครั้งแพทย์จะสั่งใช้ยาชนิดนี้ควบคู่ไปกับยารักษาโรคซึมเศร้า
\nเพื่อบรรเทาอาการกังวลในระยะต้นของการรักษา และไม่ควร
\nใช้ยากระตุ้นประสาทหรือยาม้าเพื่อหวังผลให้หายเพลียเพียงชั่วครั้งชั่วคราว<\/p>\n
ควรถามแพทย์ทุกครั้งที่ท่านมีปัญหาที่เกิดจากยา หรือเกิดปัญหาที่คิดว่าอาจเกิดจากยา<\/p>\n
ผลข้างเคียง<\/p>\n
ยารักษาโรคซึมเศร้ามีผลข้างเคียงอยู่บ้างกับผู้ใช้บางคน
\nอันอาจก่อความรำคาญ แต่ไม่อันตราย อย่างไรก็ตาม
\nเมื่อรู้สึกว่ามีผลข้างเคียงของยาเกิดขึ้น กรุณาแจ้งให้แพทย์ทราบ
\nผลข้างเคียงต่อไปนี้มักเกิดจากกลุ่มยา tricyclics ซึ่งเป็นกลุ่มยาที่ถูกสั่งใช้บ่อยที่สุด และเราได้แนะนำวิธีบรรเทาผลข้างเคียงไว้ท้ายข้อแล้วดังนี้<\/p>\n
1.ปากแห้งคอแห้ง<\/p>\n
ดื่มน้ำบ่อยๆ เคี้ยวหมากฝรั่งที่ไม่มีน้ำตาล รักษาสุขภาพช่องปากให้ดี<\/p>\n
2.ท้องผูก<\/p>\n
กินอาหารที่มีกาก หรือมีฤทธิ์ระบายอ่อนๆ ผักผลไม้ เช่น ส้มโอ มะขาม มะละกอ<\/p>\n
3.ปัญหาการถ่ายปัสสาวะ<\/p>\n
อาจมีการถ่ายปัสสาวะลำบาก ปัสสาวะไม่พุ่งเช่นเคย
\nอาจใช้มือกอหน้าท้องช่วยและปรึกษาแพทย์<\/p>\n
4.ปัญหาทางเพศ<\/p>\n
อาจมีปัญหาขณะร่วมเพศได้บ้าง ซึ่งปรึกษาแพทย์ได้<\/p>\n
5.ตาพร่ามัว<\/p>\n
อาการนี้จะหายไปอย่างรวดเร็ว ไม่ต้องตัดแว่นใหม่<\/p>\n
6.เวียนศีรษะ<\/p>\n
ลุกจากเก้าอี้ หรือเตียงช้าๆ ดื่มน้ำมากขึ้น<\/p>\n
7.ง่วงนอน<\/p>\n
อาการอาจหายไปเอง อย่าพยายามขับรถ หรือทำงานกับเครื่องจักร หากง่วงมากในช่วงเช้าให้เลื่อนยามื้อก่อนนอนมากินหัวค่ำกว่าเดิม<\/p>\n
สำหรับกลุ่ม SSRI อาจมีผลข้างเคียงที่ต่างออกไป ดังต่อไปนี้<\/p>\n
1.ปวดศรีษะ อาจมีอาการสักช่วงหนึ่ง แล้วจะหายไป<\/p>\n
2.คลื่นไส้ มักเป็นเพียงชั่วคราว<\/p>\n
3.นอนไม่หลับหรือกระวนกระวาย พบได้ในช่วง 2ถึง3 สัปดาห์แรก
\nของการกินยา หากคงอยู่นานควรปรึกษาแพทย์<\/p>\n
การรักษาทางจิตใจ<\/p>\n
มีวิธีรักษาทางจิตใจอยู่หลายรูปแบบ ในการช่วยเหลือผู้ป่วยโรคซึมเศร้า
\nซึ่งอาจเป็นการ”พูดคุย”กับจิตแพทย์ 10 ถึง 20 ครั้ง
\nอันจะช่วยให้ผู้ป่วยเกิดความเข้าใจกับสาเหตุของปัญหา
\nและนำไปสู่การแก้ไขปัญหา โดยการเปลี่ยนมุมมองกับแพทย์ การรักษาทางพฤติกรรมจะช่วยให้ผู้ป่วยเรียนรู้วิธีที่จะได้รับความพอใจ
\nหรือความสุขจากการกระทำของเขา และพบวิธีที่จะหยุดพฤติกรรมที่
\nอาจนำไปสู่ความซึมเศร้าด้วย<\/p>\n
การรักษาอีก 2 รูปแบบต่อไปที่มีการศึกษาแล้วว่า
\nสามารถรักษาโรคซึมเศร้าได้ดี คือ
\nการรักษาแบบปรับความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล
\nและการรักษาแบบปรับความคิดและพฤติกรรม
\nโดยการรักษารูปแบบแรกมุ่งไปที่การแก้ไขปัญหาระหว่าง
\nผู้ป่วยกับคนรอบข้างที่อาจ เป็นสาเหตุและกระตุ้นให้เกิดความซึมเศร้า ส่วนการรักษาแบบหลังจะช่วยให้ผู้ป่วยเปลี่ยนความคิด
\nและพฤติกรรมในแง่ลบกับตนเอง<\/p>\n
ส่วนการรักษาโดยอาศัยทฤษฎีจิตวิเคราะห์ ก็นำมารักษาโรคนี้ โดยช่วยผู้ป่วยค้นหาปัญหาข้อขัดแย้งภายในจิตใจผู้ป่วย
\nซึ่งอาจมีรากฐานมาจากประสบการณ์ตั้งแต่เด็ก<\/p>\n
โดยทั่วไปสำหรับผู้ป่วยที่เป็นโรคซึมเศร้ารุนแรง มีอาการกำเริบซ้ำๆ จะต้องการการรักษาด้วยยาร่วมกับการรักษาทางจิตใจควบคู่กัน
\nเพื่อผลการรักษาในระยะยาวที่ดีที่สุด<\/p>\n
จะช่วยรักษาตนเองได้อย่างไร<\/p>\n
การป่วยด้วยโรคซึมเศร้ามักจะทำให้คุณรู้สึกเพลีย รู้สึกไร้ค่า
\nเหมือนช่วยตัวเองไม่ได้ ไม่มีความหวัง ความคิดในแง่ลบกับตนเองในแบบนี้ มักจะทำให้ผู้ป่วยบางคนท้อถอยและยอมแพ้ เป็นเรื่องสำคัญที่ต้องทราบว่า
\nความคิดหรือความรู้สึก เหล่านี้เป็นเพียงแค่อาการของโรค มิได้สะท้อนเรื่องจริงในชีวิตของคุณอย่างถูกต้องแต่อย่างใด
\nความคิดเหล่านี้จะค่อยๆหมดไปเมื่อเริ่มต้นการรักษาไปสักระยะหนึ่ง<\/p>\n
ในระหว่างนี้คุณควรจะ<\/p>\n
อย่านำตัวเข้าไปเกี่ยวข้องกับสถานการณ์ที่ซับซ้อน
\nอย่าตั้งเป้าหมายที่บรรลุได้ยาก
\nหรือเข้าไปแบกความรับผิดชอบมากๆ
\nพยายามย่อยงานใหญ่ให้เป็นงานเล็ก เลือกทำที่สำคัญกว่าก่อน
\nแล้วทำให้เต็มที่เท่าที่จะเป็นไปได้
\nอย่าคาดหวังกับตนเองมากเกินไป
\nเพราะนั่นคือ คุณกำลังสร้างความล้มเหลว
\nร่วมกิจกรรมที่คุณอาจเพลินใจ เช่น การออกกำลังกาย ดูหนัง
\nดูกีฬา เข้ากิจกรรมทางศาสนาหรือสังคม แต่อย่าหักโหมหรือหงุดหงิด
\nถ้ามันไม่ช่วยให้คุณรู้สึกสบายใจขึ้นอย่างทันใจ เพราะอาจใช้เวลาบ้าง
\nอย่าด่วนตัดสินใจกับเรื่องใหญ่ๆ ในชีวิต เช่น ลาออก เปลี่ยนงาน
\nแต่งงาน หรือหย่า โดยไม่ปรึกษาคนอื่นที่รู้จักคุณดีและ
\nมีมุมมองที่เป็นกลางต่อปัญหาพอ ไม่ว่าด้วยเหตุใด พยายามเลื่อนการตัดสินใจออกไปก่อนจนกว่าอาการป่วยของคุณจะดีขึ้น
\nอย่าหวังว่าจะหายจากอาการซึมเศร้าแบบ “ลัดนิ้วมือเดียว”
\nเพราะเป็นไปได้ยาก จงพยายามช่วยตนเองให้มากที่สุด โดยไม่โทษตนเองว่า ที่ไม่หายเพราะตนเองไม่พยายามหรือไม่ดีพอ
\nพึงระลึกว่า จะไม่ยอมรับความคิดในแง่ร้าย
\nบอกตนเองว่ามันเป็นสวนหนึ่งของอาการของโรค
\nและจะหายไปเมื่ออาการของโรคดีขึ้น<\/p>\n
ครอบครัวและเพื่อนก็ช่วยได้<\/p>\n
จากการที่โรคทำให้คุณรู้สึกเหนื่อยล้า หมดหวัง
\nคุณอาจต้องการหรือต้องพึ่งความช่วยเหลือจากคนอื่นบ้าง
\nอย่างไรก็ตาม เป็นการยากที่คนไม่เคยป่วยด้วยโรคนี้
\nจะเข้าใจผลของการเป็นโรคซึมเศร้า
\nพวกเขาอาจพูดหรือแสดงท่าทีที่ทำให้คุณรู้สึกเสียใจ
\nโดยที่พวกเขาไม่ได้ตั้งใจ คุณอาจส่งคำแนะนำเล่มนี้
\nให้คนที่คุณอยากให้เขาเข้าใจที่สุดอ่านดู เผื่อเขาจะได้เข้าใจ
\nและช่วยเหลือคุณได้บ้าง<\/p>\n
วิธีช่วยเหลือผู้ป่วยเป็นโรคซึมเศร้า<\/p>\n
สิ่งแรกที่สำคัญที่สุดคือ ช่วยให้เขาได้รับการตรวจวินิจฉัย
\nและรักษาที่ถูกต้องจากจิตแพทย์ ทั้งยังอาจช่วยให้กำลังใจเขา
\nให้เขาร่วมมือกับแผนการรักษาจนกว่าอาการจะทุเลา
\nในครั้งแรก เราอาจจะต้องเป็นผู้ช่วยนัดเหมายจิตแพทย์ให้
\nและไปตรวจพร้อมกับเขา แล้วช่วยติดตามว่า
\nผู้ป่วยได้กินยาตามที่แพทย์สั่งมาหรือไม่<\/p>\n
ลำดับถัดมาคือ การช่วยเหลือทางจิตใจ
\nอันได้แก่การแสดงความเข้าใจ ความอดทน ความเอาใจใส่
\nและให้กกำลังใจ แก่ผู้ป่วยโดยการดึงผู้ป่วยเข้ามาร่วมวงสนทนา
\nและเป็นผู้ฟังที่ดี อย่ามองข้ามคำพูดที่ว่า อยากตาย
\nหรืออยากฆ่าตัวตาย ควรรีบแจังให้จิตแพทย์ทราบ<\/p>\n
พยายามชวนผู้ป่วยไปเดินเล่น เปลี่ยนสถานที่ ชมภาพยนต์
\nหรือเข้ากิจกรรมต่างๆ ควรแสดงความตั้งใจจริงที่เราอยากให้เขาไป
\nหากตอนแรกเขาปฏิเสธ อาจต้องคะยั้นคะยอให้เขา
\nทำกิจกรรมที่เขาชอบและเพลิดเพลิน เช่น งานอดิเรก กีฬา ศาสนา
\nหรือสมาคมต่างๆ แต่ไม่ต้องรีบบังคับผู้ป่วยรับที่จะทำหรือเข้าร่วมกิจกรรมมากๆ
\nและเร็วเกินควร แม้ผู้ป่วยเหล่านี้จะต้องการสิ่งที่มาจรรโลงใจ
\nแต่การคาดหวังกับเขามากเกินไปจะยิ่งทำให้เขารู้สึกล้มเหลว<\/p>\n
อย่ากล่าวโทษผู้ที่กำลังป่วยด้วยโรคซึมเศร้าว่า แกล้งป่วย
\nหรือเกลียดคร้าน หรือคาดคั้นให้หายซึมเศร้าในพริบตา
\nในที่สุดแล้วผู้ป่วยที่ได้รับการรักษาจะดีขึ้นเรื่อยๆ จนเป็นปกติ
\nจงระลึกถึงความจริงข้อนี้และให้ความมั่นใจกับผู้ป่วยเช่นกันว่า
\nด้วยการช่วยเหลือและการรักษา เขาจะหายจากโรคนี้แน่นอน<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\u0e42\u0e23\u0e04\u0e0b\u0e36\u0e21\u0e40\u0e28\u0e23\u0e49\u0e32\u0e40\u0e1b\u0e47\u0e19\u0e42\u0e23\u0e04\u0e2b\u0e19\u0e36\u0e48\u0e07\u0e0b\u0e36\u0e48\u0e07\u0e2a\u0e32\u0e21\u0e32\u0e23\u0e16\u0e40\u0e01\u0e34\u0e14\u0e02\u0e36\u0e49\u0e19\u0e44\u0e14\u0e49\u0e43\u0e19\u0e0a\u0e48\u0e27\u0e07\u0e0a\u0e35\u0e27\u0e34\u0e15\u0e02\u0e2d\u0e07\u0e04\u0e19\u0e40\u0e23\u0e32 \u0e40\u0e2b\u0e21\u0e37\u0e2d\u0e19\u0e01\u0e31\u0e1a\u0e42\u0e23\u0e04\u0e17\u0e32\u0e07\u0e01\u0e32\u0e22\u0e2d\u0e37\u0e48\u0e19\u0e46 \u0e40\u0e0a\u0e48\u0e19 \u0e40\u0e1a\u0e32\u0e2b\u0e27\u0e32\u0e19 \u0e04\u0e27\u0e32\u0e21\u0e14\u0e31\u0e19\u0e42\u0e25\u0e2b\u0e34\u0e15\u0e2a\u0e39\u0e07 \u0e23\u0e39\u0e49\u0e2a\u0e36\u0e01\u0e40\u0e28\u0e23\u0e49\u0e32\u0e43\u0e08 \u0e2b\u0e21\u0e48\u0e19\u0e2b\u0e21\u0e2d\u0e07 \u0e2b\u0e07\u0e38\u0e14\u0e2b\u0e07\u0e34\u0e14 \u0e2b\u0e23\u0e37\u0e2d\u0e23\u0e39\u0e49\u0e2a\u0e36\u0e01\u0e01\u0e31\u0e07\u0e27\u0e25\u0e43\u0e08 \u0e44\u0e21\u0e48\u0e2a\u0e1a\u0e32\u0e22\u0e43\u0e08 \u0e02\u0e32\u0e14\u0e04\u0e27\u0e32\u0e21\u0e2a\u0e19\u0e43\u0e08\u0e15\u0e48\u0e2d\u0e2a\u0e34\u0e48\u0e07\u0e41\u0e27\u0e14\u0e25\u0e49\u0e2d\u0e21\u0e23\u0e2d\u0e1a\u0e02\u0e49\u0e32\u0e07 \u0e2b\u0e23\u0e37\u0e2d\u0e2a\u0e34\u0e48\u0e07\u0e17\u0e35\u0e48\u0e40\u0e04\u0e22\u0e43\u0e2b\u0e49\u0e04\u0e27\u0e32\u0e21\u0e2a\u0e19\u0e38\u0e01\u0e2a\u0e19\u0e32\u0e19\u0e43\u0e19\u0e2d\u0e14\u0e35\u0e15 \u0e19\u0e49\u0e33\u0e2b\u0e19\u0e31\u0e01\u0e25\u0e14\u0e25\u0e07 \u0e2b\u0e23\u0e37\u0e2d\u0e40\u0e1e\u0e34\u0e48\u0e21\u0e02\u0e36\u0e49\u0e19 \u0e04\u0e27\u0e32\u0e21\u0e2d\u0e22\u0e32\u0e01\u0e2d\u0e32\u0e2b\u0e32\u0e23\u0e40\u0e1b\u0e25\u0e35\u0e48\u0e22\u0e19\u0e41\u0e1b\u0e25\u0e07\u0e44\u0e1b \u0e19\u0e2d\u0e19\u0e44\u0e21\u0e48\u0e2b\u0e25\u0e31\u0e1a \u0e2b\u0e23\u0e37\u0e2d\u0e19\u0e2d\u0e19\u0e21\u0e32\u0e01\u0e40\u0e01\u0e34\u0e19\u0e01\u0e27\u0e48\u0e32\u0e1b\u0e01\u0e15\u0e34<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[14],"tags":[],"class_list":["post-282","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-disease"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/thaihealth.net\/h\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/282","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/thaihealth.net\/h\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/thaihealth.net\/h\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/thaihealth.net\/h\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/thaihealth.net\/h\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=282"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/thaihealth.net\/h\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/282\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/thaihealth.net\/h\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=282"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/thaihealth.net\/h\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=282"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/thaihealth.net\/h\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=282"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}